|
|
|
|
|
MEDITATIE
MEDITATIE
Over vrijwilligers, kerk en de wereld die wij maken
In het vorige Klankbord schreef ds. Yvette Pors uitgebreid over vrijwilligers en hun betrokkenheid in kerk en samenleving. We weten allemaal hoeveel er in Barendrecht - en ver daarbuiten - gebeurt dankzij de inzet, toewijding en liefde van vrijwilligers. Hun bijdrage is vaak stil, maar nooit klein.
Dat zette mij aan het denken over de kerk, over onze rol als gemeenschap, en over het soort samenleving dat wij met elkaar vormen en willen vormen.
De afname van actieve kerkbetrokkenheid is geen typisch Nederlands verschijnsel; het is wereldwijd zichtbaar. De oorzaken zijn complex, soms begrijpelijk, soms minder. Maar één verlangen delen vrijwel alle mensen: we willen leven in een samenleving die veilig is, mooi, bemoedigend en menswaardig. Een plek waar leven kan gedijen en bloeien.
Wanneer het goed gaat, beschouwen we zo’n samenleving al snel als vanzelfsprekend. Maar zodra er scheurtjes zichtbaar worden – criminaliteit, vervreemding, onverschilligheid - beseffen we dat een leefbare wereld niet vanzelf ontstaat. Ze moet gebouwd worden. Bewust. Met aandacht. Met liefde.
Voor mij is het mooiste voorbeeld van zo’n wereld te vinden in de manier waarop de evangeliën Jezus laten spreken over “het Koninkrijk” of “het Koninkrijk van God”. Dat Koninkrijk was in zijn ogen veel meer dan een georganiseerde kerk. Hij droomde van een wereld die rechtvaardig is, vriendelijk, vergevingsgezind en liefdevol. En van mensen die dat ook zijn.
En precies dat zie ik zo vaak terug in de inzet van vrijwilligers – binnen de kerk, maar net zo goed daarbuiten. In hun handelen wordt iets zichtbaar van dat Koninkrijk waar Jezus over sprak.
Die visie van Jezus begint, denk ik, niet bij het onderschrijven van geloofsbelijdenissen, maar bij de manier waarop wij onszelf zien en hoe wij onze invloed uitoefenen in de kleine kring van ons leven: in ons gezin, onze straat, onze stad, ons land. Het begint bij de vraag: wie ben ik, en wat breng ik mee?
Individualisme - de houding dat vooral mijn leven, mijn belangen en mijn geluk tellen - groeit in onze tijd. Maar op de lange duur ondermijnt zo’n levenshouding de gemeenschap. Elke keuze, elke houding heeft een uitstraling die verder reikt dan we denken. Ze bouwt op, of ze breekt af. We kunnen alleen leven in iets wat “Koninkrijk” heet, wanneer we er bewust voor kiezen om zo te leven.
Dat brengt mij bij de traditionele zondagochtenddienst. Eeuwenlang was dit het hart van kerk-zijn. Kerkdiensten kunnen grenzen trekken, maar ze kunnen ook precies het tegenovergestelde doen: een wekelijkse oefenplaats zijn waar een leefbare, liefdevolle wereld zichtbaar wordt. Een plek waar muren verdwijnen en gemeenschap groeit. Dan wordt de eredienst een teken van het Koninkrijk - een klein stukje wereld zoals God die bedoelt.
En misschien vraagt dat van ons wel een vorm van bekering, precies zoals Hij het bedoelde: een nieuwe manier van kijken, leven en samenleven.
Ds. Jan Steyn
| | terug
|
| |
|
|
|
|
.jpg)
Indien u als lid bent ingeschreven in één van de Protestantse wijkgemeentes, dan kunt u zich abonneren op het KLANKBORD.
Klik