|
|
|
|
|
MEDITATIE
MEDITATIE
Leer mij volgen met mijn vragen
Als je doorpraat over christelijk geloof en je hebt een beetje aanleg voor paradoxen dan heb je binnen een half uur tenminste deze vragen gesteld: Wat bedoelen we met: 1. God is almachtig? 2. Bidden helpt? 3. Jezus moest sterven voor onze zonden? En dan scheelt het of je graag een bekend antwoord hoort of dat je liever moeilijke vragen te lijf gaat. Dat heeft, denk ik, veel met je karakter te maken.
Het intrigeert mij al mijn hele leven hoe men spreekt over ‘Gods leiding in je leven’. Soms heel clichématig, soms ook diep doorleefd. Anderen wijzen het radicaal van de hand. Is dat wel of niet geloven in een persoonlijk God? Ikzelf benoem het (Hem) graag als liefdevolle handen onder ons, een stem die ons troost en aanspoort, je gekend en bemind weten. En daar heb ik dan een paar duizend liederen bij natuurlijk; God niet als Iets maar als Iemand. Ik begin mijn voorbeden bewust met ‘Lieve Vader’; wij hebben een adres voor onze zorg en dank; Hij mag me gezeggen.
Nou heb je in elke kerkgroep of familiekring wel iemand die met een verpletterende vanzelfsprekendheid alles in haar bestaan kan duiden tot op God. Van de weeromstuit zijn er dan anderen die des te aarzelender worden. En ja, ik als herdershond probeer beiden te begrijpen. Inmiddels probeer ik ze niet meer bij te sturen maar geduld en begrip voor elkaar op te brengen. Erger je niet. Leef inclusief.
Ook al heel mijn leven laat ik me verrassen door liederen; teksten van anderen waarin ernstig of speels iets over of tegen God gezegd wordt waarin ik me herken, waardoor ik word geraakt. En velen met mij. Net als muziek kan poëzie je raken op plekjes waar je zelf niet zo makkelijk bij kunt. In een lied werken die beiden samen. En of het een lied is dat je bij de begrafenis van je oma zong, zoals ‘….mij geleidt des Heren hand…’, of ook een nieuwere tekst waar je als mondige 21e-eeuwer makkelijker in meekomt, je vindt herkenning en vertrouwen, wie weet een beetje troost. Van alle liederen die door mijn hart gingen de afgelopen jaren, bleef er eentje extra haken. ‘We cannot measure how You heal’ van John L. Bell, hier in een vertaling van Sytze de Vries. In 24 regels al onze hoop en zorg behoedzaam bij Gods hart gelegd. Spreekt het je aan? Reacties welkom!
1 Wij weten niet hoe Gij ons heelt
of mensen in hun pijn verhoort
toch deelt Gij uw genade mee
als ons geloof in twijfel smoort.
Uw handen, hoezeer ook gewond,
houdt Gij nog altijd uitgestrekt:
gij draagt wie stierven naar het licht
en koestert wie pas zijn verwekt.
2 De pijn die maar niet overgaat,
de schuld die blijvend aan ons kleeft,
de angst voor wat te wachten staat,
het lijkt of het geen einde heeft.
Maar ook uw liefde strekt zich uit
naar al die ongewilde pijn,
de strijd die blijvend in ons woedt,
naar waar een oud verleden schrijnt.
3 Komt iemand die uw hulp behoeft,
of maakt een ander het weer goed,
de hand die ooit de wereld schiep
wordt in een vriendenhand ontmoet.
Laat, God, uw Geest genezend zijn
voor ieder lichaam, geest of ziel,
bevrijd de vrede uit die pijn
en heel wie ooit in stukken viel.
Ds. Cees Romkes
| | terug
|
| |
|
|
|
|
.jpg)
