In Klankbord delen wij de wel en wee berichten over onze broeders en zusters die zorgen hebben door ziekte van zichzelf of van hun dierbare(n). Er zijn ook anderen die hun eigen zorgen hebben maar die niet (steeds) in Klankbord genoemd willen worden. We bidden voor hen allen en voor onszelf dat we een waakzame gemeenschap van aandacht, liefde en zorg voor elkaar en de ander zullen zijn.

Een Week in Taizé
Op zondag 13 september vertrok de groep om 7.00 uur naar Taizé. De maanden van plannen en praten begonnen langzaam werkelijkheid te worden.
Het is een lange rit naar Taizé – door België en de helft van Frankrijk. Rond 19.00 uur kwamen we aan in Taizé… we reden door het kleine dorp en vervolgens naar Ameugny, waar we een gîte hadden geboekt. Onze lange reisdag eindigde met huisgemaakte soep – dank aan Akke Boersma!
En zo begon de week.
Op maandagochtend hadden we ons eerste moment in de kerk… en ik durf te zeggen: voor iedereen was het een heel andere en nieuwe “ervaring”.
De dagen hadden een vaste structuur, maar als groep kwamen we gemakkelijk in het ritme van Taizé.
De Bijbelinleidingen werden verzorgd door een vrouwelijke predikant uit Duitsland – meestal worden die gegeven door een van de broeders van Taizé. De onderwerpen waren gebaseerd op het Evangelie van Johannes, met verwijzing naar de jaarlijkse brief van de leider van de Taizé-gemeenschap, broeder Matthew. Heel ‘on-Taizé-achtig’ hadden we het geluk dat er bij de gîte een zwembad was. Deze voorziening werd zeer goed gebruikt door de Nederlandse groep – en te midden van de vrij drukke dagen was er voldoende tijd om af te koelen in het water.
We keerden op zondag terug. Ik denk dat ik mag zeggen dat het een groep mensen was die op veel manieren iets anders heeft ervaren.
Tijdens onze lunchstop op de terugweg stelde ik de volgende vraag: Als iemand in Barendrecht naar je toe zou komen en zou vragen: “Vertel me iets over Taizé, maar je mag slechts één zin gebruiken” – wat zou je dan zeggen?
Wil je de antwoorden weten?
Misschien is het de moeite waard om het te vragen aan degenen die erbij waren!!!
Jan Steyn

Op de derde (Israël)zondag van de herfst worden we in de liturgie (Matteüs 21, 33-43) nu wel helemaal uit onze comfortzone gehaald: Het gaat er blijkbaar niet om wat ànderen met
(de opbrengst van) de wijngaard (Israël/Palestijnen?) doen, maar of en hoe de oogst van ons eigen leven slechts omwille van een weggeworpen Hoeksteen -de Joodse Man Jezus- een verwonderd danklied/psalm voor de Eeuwige kan en mag worden?! Het mooie en goed zingbare lied 1001 vertelt hier over:
 

2 Zijn woord wil deze wereld omgekeerd:
dat lachen zullen zij die wenen,
dat wonen zal wie hier geen woonplaats heeft,
dat dorst en honger zijn verdwenen -
de onvruchtbare zal vruchtbaar zijn,
die geen vader was, zal vader zijn;
mensen zullen and’re mensen zijn,
de bierkaai wordt een stad van vrede.

3 Wie denken durft, dat deze droom het houdt,
een vlam die kwijnt maar niet zal doven,
wie zich aan deze dwaasheid toevertrouwt,
al komt de onderste steen boven:
die zal kreunen onder zorgen,
die zal vechten in ‘t verborgen,
die zal waken tot de morgen dauwt -
die zal zijn ogen niet geloven.

Goede Herfsttij-dagen voor u en jou van het tweemanschap, ds. Jan Steyn en ds. Jaap van Rootselaar.