In Klankbord delen wij de wel en wee berichten over onze broeders en zusters die zorgen hebben door ziekte van zichzelf of van hun dierbare(n). Er zijn ook anderen die hun eigen zorgen hebben maar die niet (steeds) in Klankbord genoemd willen worden. We bidden voor hen allen en voor onszelf dat we een waakzame gemeenschap van aandacht, liefde en zorg voor elkaar en de ander zullen zijn.

Op de negende zondag van de herfst horen we in de liturgie (Mattheüs 25, 31-46) hoe ‘Het grote gebod’ - Liefde tot God en (liefde tot) je naaste - waar wordt, ja ons ongemerkt binnenbrengt in Gods Koninkrijk: “Wanneer hebben wij U te eten en te drinken gegeven, als vreemdeling opgevangen, gekleed en bezocht tot in de gevangenis?! En de Koning van hemel en aarde zal antwoorden: “Alles wat jullie hebben gedaan aan één van de onaanzienlijkste van mijn broeders en zusters dat hebben jullie Mij gedaan…” Het mooie en wel zingbare lied 1007 vertelt hier over:

1 Brood zal ik geven en water als wijn,
een hand vol genade om mens van te zijn.

2 Kom je van verre en roept men je na -
ik noem je mijn naaste, wees welkom, besta.

3 Is je beschutting verloren gegaan,
in windvlagen zal ik mijn kleed om je slaan.

4 Teistert de koorts je met scheuten van vuur,
ik blijf aan je zijde, hoe lang het ook duurt.

5 Ben je veroordeeld tot tralies en steen,
ook dan laat ik merken: je bent niet alleen.

6 Als eens de dood je zal hebben begroet,
draag ik je in vrede Gods licht tegemoet.

7 Zó wil ik leven: eenvoudig en klein,
met twee lege handen een koningskind zijn.

Goede Herfsttij-dagen voor u en jou van het tweemanschap, ds. Jan Steyn en ds. Jaap van Rootselaar.